Luboń`72

Skan odbitki 18x24 na papierze Fomabrom. Negatyw Orwo UN54.

Z okazji 1 maja, czyli czerwonego święta pracy postanawiam podzielić się tu pewną, lokalną historią, ponieważ nie zdążyłem zrobić tego przed końcem lutego.

Codziennie mijam ten obiekt jadąc do pracy. Od początku zastanawiam się: czemu jeszcze go nie rozebrano?

Pewnego dnia nie wytrzymałem. Zacząłem pytać, drążyć, poszukiwać. I słusznie.

Znajdująca się w przy ul. Armii Poznań dzwonnica (tudzież to, co z niej pozostało) pamięta świetność Wielkopolskich Zakładów Przemysłu Ziemniaczanego w Luboniu. Pamięta również wydarzenia z 22 lutego 1972 roku.

Poza mieszkańcami Lubonia, mało kto o tym słyszał. Ówczesne władze miały wielki talent w kwestii tuszowania niewygodnych wypadków (choć współcześni włodarze nie są od nich pod tym względem gorsi), więc cała historia została zwyczajnie zamieciona pod dywan.

„Dziś z wielkiej fabryki przy ul. Armii Poznań pozostało tylko kilka zabytkowych budynków i biurowiec zarządu przedsiębiorstwa, które swoją produkcję przeniosło do fabryki w Stawie. Pomnik upamiętniający tragedię pracowników „dekstryny” stoi na prywatnym terenie. Może nadszedł czas, aby przenieść go w inne miejsce? Na przykład na cmentarz komunalny? Tam rodziny ofiar miałyby łatwiejszy dostęp do tablicy upamiętniającej ich najbliższych… Na miejscu zdarzenia wystarczyłoby wmurować specjalną płytę, która znaczyłaby miejsce i nikomu nie przeszkadzała, tak, jak symboliczne nagrobki królów w posadzce katedry poznańskiej. Z okazji okrągłej (35.) rocznicy zdarzenia, Rada Miasta Luboń przyjęła specjalną uchwałą tekst tzw. „apelu pamięci”. Za słowami niestety nie poszły czyny. Ofiary „dekstryny” nadal czekają na godne miejsce w historii miasta…”

-Źródło:http://www.echolubonia.pl/historia_lokalna/tragedia_w_lubonskiej/tragedia_1.htm

Nie wiem od kiedy trwa proces rozbiórki obiektu. Demontaż przerwano, ponieważ jest to zabytek. Pewniakiem jest jednak to, że całość od lat stoi zawieszona na granicy bytu i niebytu. Ani zniszczyć, ani odbudować. Ani wóz, ani przewóz. Pat.

Być może, prędzej czy później wieża „spłonie w niewyjaśnionych okolicznościach”, czyli skończy dokładnie tak jak wiele innych, poprzemysłowych i zabytkowych budynków (vide komora odsłuchowa Tonsilu we Wrześni). 

Morał z tego jest prosty i oczywisty: warto szukać drugiego dna nawet w najbardziej banalnych i powszednich elementach codzienności.